Het is west ien e fiefteger joaren vanne veurege eeuw. Wèr blift de tied? Ik was ’n jonkje van, denk ik, een joar of elf, twaalf en woonde ien Piederziel. Nou wol het geval, dat mien moeke met spoed wat medde post versturen wol; ik wiet niet meer wát, moar et mos zo snel as ’t mor kon noar et postkantoor. Nou ja, et postkantoor? Wij harren ien Piederziel ja gien postkantoor. Wij vielen onner Post Visliet (Visvliet mor dan met één v, zeden wij). Post Visliet, dèr wadden wij ien Piederziel heelmoal aan wend. Der was ok mor één postbode en die woonde ien Visliet dus; dèr har hij een kantoor aan huus. Vonnen wij heel gewoon; nooit problemen. Die postbode hiette Nittert Marinus; ik heb em zo veur e geest as een echte postbode met gezag. Niet zo jong meer, loof ik. Pladde pet op en een grode brieventas, dat warren zien attributen. Ik zien em, oppe fiets, nog zo op e weg aankommen ien Piederziel. Met mooi weer, met min weer, dèr kwam er aan, elke dag.
Mor der was áál n probleem: et was bij de harst- of winterdag, koldachteg en soavends om n uur of acht, half negen. En toch zól dat pakje nog noar Visvliet brocht wodden , niks aan te doen, zo mos et! En wèl mos et dèr dan henne brengen? Krekt: ken Bouwe wel eem doen ja, ík dus. Ik mos wel wat aanspoord wodden; regent et of stijt er wiend, ik wiet dat niet meer zo precies, mor dèr mog ik niet groag over, vanzels. ’t Was toch ok wel n beetje n oaventuur, en veur het goeie doel; of niet dan?
Ja, het mos tóch mor weden.! Goed moeke, ik doen het wel! Ik oppe fiets noar Visliet. Noar Nittert Marinus, postbode aan e Stationsweg. Dat wis ik ja wel, hij woonde noast mien Ome Wolter. Dèr was ik er al, n bordje PTT, hier is ‘t, en alles duuster. Ja, aan e veurkant teminste, har ik ok wel docht. Mor gien nood, ik loop wel achteróm, noar de achterdeur. Gien bel! Nee, netuurlijk niet, der was ien die tied gieneen die ’t een bel haar. Gewone gang van zoaken: deur open en Volluk! roepen. Volluk, vólluk! Wat nou weer? Gien oasem, ook niet noa nog een poar keer en nog wat harder.
Ze zitten denk ik, iene veurkoamer, dat zel wel – docht ik. Dus ik t achterhuus ien, een soort bijkeuken of suksewat. Ien ’t duuster. En moar weer ‘volluk’ roepen. Nog niks; verdold! Ik mós dat pakje kwiet, dat was mien opdracht toch? Ik prebeer et mor: Ik doen een tussendeur open en zo kom ik dan ien e achterkoamer, zo te zien. Nou ja, ik zaag niet veul, ’t was duuster en warm, ik zien zelfs de glaskes van de kolenkachel oranjeachteg oplichten, gezelleg. Ik vernem niks van de postbode of van wel dan ok. Goed, ik stap dan mor die koamer ien, ik moet toch wát, en begun nog wat luder te roepen: Vollúk, volluk! Zollen der gienent thuus weden? Vóllúk, vóllúk!!!
‘Was ís dat hier veur n geroas, midden ien e nacht?? ‘: heurde ik opeens één vroagen op kwoaie toon. Vlak noast mij! En op schollerhoogte! Hoe kin dit? En toen ieneenent snapte ik et wel: Ik ston vlak veur de dichte deuren van t bedstee, links van mij. En dat was de stem van e postbode! Wát ja n toestand! O, o, joe lèggen al op bèrre! Dat was mien reaksie. En ik heb verder mor niks meer zeid, me omdraaid en ik ben weer oppe fiets stapt noar Piederziel. Met t pakje; niks oafleverd, dus… Mien pabbe en moeke mossen der wel om lachen en ik ok. ’t Is vedder altied geheim bleven, wèl at dèr nou ston, ‘midden iene nacht’. Mor nou, zeuventeg joar loater wil ik mien geweten ontlasten van dizze streek van een eerleke ienbreker, dèrom beken ik et hier: Ja, die ienbreker, dat was ik.
Bouwe van de Weide – Lelystad